Archive | 17 Ağustos 2019

Sevinç Kıpırtısı

Güneşin ve rüzgarın perdeyle dansını izlerken bir anda bir hüzün yayıldı içine. İçimdeki sevinç nerede dedi kendi kendine. Sonra sürdürdü kendisi ile sohbetini; “En son ne zaman bulmuştum onu, ya da belki de o beni bulmuştu. Neden şimdi yok, neden bulamıyoruz birbirimizi, ben neden o varmış gibi yapmak zorunda kalıyorum. Zorunda kalmadan buluşmak istiyorum o sevinç kıpırtısıyla tıpkı eski günlerde olduğu gibi.”

Derinden bir ses doldurdu akşam güneşi ile aydınlanan odanın içini.

“Anne, aaanneee”

Derin düşüncelere dalmışken gelen bu tatlı ses, onu bir anda şimdiye davet etti. Her zaman olduğu gibi daveti kabul ederek, geliverdi şimdiye. Gözlerini kırpıştırdı, koltuğunda hafifçe kıpırdadı, boğazını temizledi ve az önceki soruları soran kendisi değilmiş gibi neşeli bir sesle “Efendim kızım, efendim” diye seslendi.

“Anne yemek hazır, ne zaman iniyorsun aşağı? İpek gelsin mi seni almaya?”

Bastonuna uzandı önce, sonra çok sevdiği çiçekli berjer koltuğundan usulca kalktı. Seviyordu, çünkü o koltuk ona yılların yadigarıydı. Tam 50 yaşındaydı koltuğu. Bu eve ilk taşındıklarında almıştı. O zamanlar kahverengi kadifeydi kumaşı gerçi ve şimdiki kadar iyi arkadaş olmamışlardı henüz, ama hep sevmişti koltuğunu.

Bastonunun yardımıyla dikleştirdi kendisini. Tül perdenin arkasından bahçesine, bahçesine ışık veren gökyüzüne ve güneşe, her gün neşeyle oralarda dolaşan kuşlara baktı ve bir selam çaktı boştaki eliyle hepsine birden.

Bastona tutundu, tek ayağının topuğundan kuvvet alarak döndürdü kendisini. Kendi standartlarına göre hızlı bir dönüş olduğunu düşündü ve kutladı kendisini.

Sonra bir anda eski sahne günlerinde gibi hissetti kendisini. Nasıl da güzel dönüşler yapardı sahnede dans ederken. Nasıl da doluverirdi o tatlı sevinç ve heyecan yüreğine o dönüşün etkisiyle. İstemsiz bir gülümseme yayılıverdi gözlerinden yüzüne.

Kapıya doğru yöneldiği sırada aynaya bakmak geldi içinden. Saraylı olan annesinden kendisine hatıra kalan ahşap oymalı, altı sedef dolaplı kristal aynanın önünde durdu. Hafif bozulmuş duruşuna, beyaz saçlarına, pespembe yanaklarına ve hala ışıl ışıl parlayan su yeşili gözlerine, taaa gözlerinin içine baktı aynada. Aynadan kendisine bakan o gözlerin içinden uzanıverdi gençlik günlerine. Bir anda yüreği kıpırdadı. En sevdiği bale kostümüyle karanlık sahnenin sadece onu aydınlatan ışığında dönerken gördü kendisini. Zihnine uzanıp tutmak istedi kendi ellerinden, uzanıp almak istedi yüreğindeki kıpırtıyı o günlerden, alıp şimdiki yüreğine koyuvermek istedi. O ışıl ışıl gözleri buğulandı, iki küçük damla oldu buğular birleşip gözlerinde ve süzülüverdiler pembe yanaklarından aşağıya. Bastonunu aynanın kenarına yasladı, iki eliyle sildi iki yanağını, gözlerini kuruladı. Bir selam da o eski görüntüye çaktı elleriyle.

Topuzunu düzeltti şöyle bir, sonra her zaman aynanın önünde duran makyaj kutusuna uzanıp pembe rujunu aldı, hafifçe boyadı dudaklarını. Beğendi görüntüsünü. Aldı bastonunu eline, kapının kulbunu çevirdi. Eski ahşap kapıdan o tatlı gıcırtı yükseldi. “Mış” gibi sevincinin kıpırtısını tekrar koydu yüreğine, kendi kendini bir kez daha kutladı, en azından “mış” gibisini koydum içime diye mırıldandı usulca. Sonra sesini yükselterek seslendi,

“Geliyorum kızım, sen koy benim çorbamı tabağıma. Ha, şu sizin alengirli telefonlardan da aç güzel bir şarkı, iniyorum ben.”